on that SIDE

Do tej pory nie miałem właściwie nic przeciwko rosnącej komercjalizacji rapu. Myślałem, że w końcu ten cały cyrk ostatecznie osiągnie swój końcowy pułap i przestanie się rozwijać na dobre. Że przecież słuchacze w końcu zorientują się, iż są robieni w balona i miast być najsurowszymi krytykami raperów, są tylko młodymi pelikanami, łykającymi każde kolejne ruchy marketingowe. Że raperzy z mainstreamu znowu zaczną nawijać na zajawce, a nie tylko dla poszerzania portfela nowym plikiem banknotów.  Jak się okazało, byłem naiwny.  I powoli zaczyna mnie wkurwiać ten syf. Nie chcę być źle zrozumianym, bo dobrze wiem, że żaden pieniądz nie śmierdzi i nie ma nic lepszego, niż możliwość łączenia swojej pasji z zarabianiem grosza. Właśnie- łączenia.  Bo to chyba ma być pewna symbioza- artysta daje z siebie sto procent i w zamian za to dostaje fejm/pochlebne opinie/hajs z koncertów i sprzedaży płyt.  Niektórzy jednak traktują rap jako bardzo dobrą fuchę: pójść do stu...

Jest połowa sierpnia, Quebonafide wszem i wobec oznajmia, że nagrywa wspólny krążek z Eripe o dość górnolotnej nazwie, po czym słuch o projekcie ginie niemal całkowicie. Zero jakiejkolwiek promocji, zero singli, zero warm up’ów. W końcu dobra muzyka obroni się sama, nie? Tak, tyle że obrona nie jest do końca równa wygranej. A gdy nazwa płyty jest taka, a nie inna musi zostać ona skonfrontowana z rzeczywistością. Czy więc „Płyta Roku” to faktycznie płyta roku? Nie potrafię powiedzieć dlaczego, ale mam nieodparte wrażenie, że album krakowsko-ciechanowskiego duetu jest niedokończony. Tak jakby prace nad nim zostały przerwane w połowie, bo zbliżała się północ 31 grudnia i trzeba to było, zgodnie z zapowiedzią, puścić w eter. Płycie ewidentnie czegoś brakuje i trudno powiedzieć, w czym tak naprawdę tkwi sęk, gdyż na pierwszy rzut uchem wszystko stoi na swoim miejscu- chemia między artystami jest, pancze są, podziemny sznyt także. Co więc szwankuje? Możliwe, iż powodem są dw...